Prins Krijn en zijn moeder

Krijn is een leuke, spontane jongen van 16 jaar. In het vijfde jaar van het atheneum gaat vooral economie hem goed af. Over twee jaar aan een economische studie in Amsterdam beginnen, ziet Krijn wel zitten. Nu woont hij nog met zijn moeder in Groningen. Prins Krijn, zoals zijn moeder, Ine, hem soms gekscherend noemt, is niet anders dan andere kinderen. “Ik fitness, houd van voetbal. In de zomer vind ik wielrennen erg leuk. Iets met economie doen is mijn doel en verder.. ik ben donorkind.”

Bepakt en bezakt stappen mijn moeder en ik zondagochtend de trein in naar Groningen. Een reis van tweeëneenhalf uur hebben we voor de boeg. Op weg naar het hoge noorden, op weg naar vooralsnog twee onbekende mensen. Ze komen ons halen op het station en we rijden naar het huis van de moeder en haar zoon. Vanaf de eerste minuut, bij het schudden van de handen, kletsen we aan een stuk door.  We kletsen honderduit. Er ontstaat een band. De rode draad die door ons gesprek loopt is KID. Krijn en ik zijn allebei kinderen van een donor en allebei zijn we niet benieuwd wie onze vader is.

“Ooit heb ik wel de behoefte gehad om er achter te komen wie mijn donor is. Niet met volle overtuiging. Ik ben wel een beetje nieuwsgierig, maar als ik er veel over nadenk, kom ik tot de conclusie dat het alleen maar tegen kan vallen. Ik stel de beslissing een beetje uit. Ik kan het nooit meer terugdraaien als ik weet wie het is. Ik sluit overigens niet uit dat ik ooit wel de behoefte krijg om op zoek te gaan.”
De grootste overtuiging om op zoek te gaan, zou zijn de nieuwsgierigheid. Krijn vraagt aan zijn moeder of zij zich kan herinneren wat Krijn er vroeger over heeft gezegd. Ine vertelt: “Je hebt er wel eens opmerkingen over gemaakt. Dat je het best wilde weten, maar dan moest het wel iemand zijn die met jou naar FC Groningen wilde gaan. Iemand die van voetballen houdt.”
Die ‘iemand’ heeft Krijn gevonden in een vriend van de familie. Vroeger gingen ze regelmatig hardlopen en tegenwoordig gaan ze elke week samen naar fitness. Krijn denkt dat hij zich onbewust een beetje spiegelt aan hem. “Het is niet zo dat ik hem als een vaderfiguur zie, maar hij heeft wel invloed op mij.” Ine valt in. “Hij geeft Krijn veel meer dan dat uurtje fitness. Ik weet dat hij dit ook graag doet.” “Ik merk dat ook wel ja,” zegt Krijn tegen zijn moeder, “hij geeft me af en toe een schop onder mijn kont, maar gelijk daarna een aai over m’n bol.”

Ik vertel Krijn dat ik ieder jaar met Vaderdag iemand anders uitkoos om mijn knutselwerk aan te geven. Ik ben benieuwd hoe dat bij hem was. Lachend zegt Krijn dat hij het dan voor zijn moeder maakte. “Zo heb ik ook een keer iets voor mijn moeder gemaakt waarop stond dat ze de beste vader was.”
Klasgenoten hebben daar nooit vreemd op gereageerd. Vroeger vertelde Krijn wel eerder zijn verhaal aan mensen. Nu is dat anders, hij vertelt minder snel hoe zijn thuissituatie is. “Vroeger zei ik gewoon uit dat er een zaadje uit het ziekenhuis kwam. Zoiets.”  Af en toe krijgt Krijn vragen over zijn situatie. “Ik geef daar gewoon antwoord op, daar heb ik helemaal geen problemen mee. Er zijn misschien wel eens rare vragen gesteld, maar die heb ik niet als raar ervaren. Ik ben heel open, je mag mij alles vragen.”

Het gesprek wordt wat algemener en we hebben het over ‘gewone gezinnen’. Krijn vertelt dat hij laatst een artikel heeft gelezen waarin stond dat moeders altijd veel te lief zijn voor hun kinderen. Dan is er vaak de vader die ze even een schop onder hun kont geef en ze terecht wijst. Krijn denkt dat hij dit minder heeft meegekregen. “Andere leeftijdsgenoten hebben misschien meer het gevoel dat ze zich moeten bewijzen. Dat ze vaak op de voorgrond moeten treden. Dat mis ik van een vader.” Ine reageert door te zeggen dat dit niet alleen door de vader komt. “Ook broertjes en zusjes spelen hier een rol in. Je moet toch wat meer je plekje zien te veroveren als je met meerdere kinderen in een gezin bent.” Volgens Krijn moest hij dit op de crèche leren. Daar werd geknokt om het speelgoed en wie waar mocht zitten.

Ine grapt dat je als kind alleen met je moeder wel mazzel hebt. “Er wordt dan meer rekening met je gehouden. Neem bijvoorbeeld het eten. Als je met zijn vijven bent is er altijd iemand die iets niet lekker vindt. Je moet dan toch eten wat de pot schaft. Krijn is wat dat betreft wel een prinsje.”

Krijn vindt het moeilijk om de band met zijn moeder te omschrijven. “Ik denk wel dat het sterker is dan bij vrienden. Je hoeft je aandacht niet te verdelen tussen je vader en je moeder. En anderzijds hoeft zij dat ook niet. Ik weet ook niet hoe een band met een vader zou zijn. Ik weet niet wat het is, dus ik kan het ook niet missen.”

Het is leuk om te merken dat Krijn en ik vrijwel hetzelfde over dit onderwerp denken. Volgens Krijn is het té gewoon om jezelf als ‘anders’ te zien. Dat zijn wij niet. Wij zijn gewoon.

Krijn

 

Advertenties

5 thoughts on “Prins Krijn en zijn moeder

  1. Dit moet voor jou en je lieve mams wel heel bijzonder zijn om allemaal te ‘onderzoeken’ en ervaren! Ik vind het echt leuk en interessant om hier over te lezen. Ik denk, weet wel zeker, veel mensen met mij. Ik kijk dan ook weer uit naar je volgende blog!

  2. wat een ervaring ook voor je moeder, ga je haar ook nog interviewen hoe zij dit allemaal beleeft ? Wat een avontuur, je hebt een milde ondertoon in je verhaal, je bent een rijk ontwikkeld meisje, sorry, jonge vrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s