Kelly zoekt bloedverwanten

Dat je genetisch aan elkaar gelinkt bent, dat fascineert mij. Ik heb geen geschiedenis met die mensen, ik hoef ook geen band met ze op te bouwen. Daar gaat het voor mij niet om. Het is niet van: “Hai ik ben je broer of zus en ik heb je jarenlang gemist.” En huilen. Nee, dat is het niet, want ik heb niemand gemist.” 

Kelly is 36 jaar. Opgegroeid in een doorsnee gezin met een vader, moeder en broertje. Doorsnee was het gezin tot haar elfde, haar ouders gingen scheiden en Kelly en haar broer gingen bij haar vader wonen. Toen Kelly zestien was, ging zij een weekend naar haar moeder. Zij kreeg van haar moeder een film te zien over kunstmatige inseminatie. “Een hele slechte film was het overigens, maar het was toevallig op de televisie. Voor mijn moeder wel een goede opening. Ze zei dat ze me even iets moest vertellen waar ze zelf ook al heel lang mee zat. Ze wilde wel dat ik het wist. Ze heeft toen alleen de beslissing genomen om mij te vertellen dat mijn vader niet mijn biologische vader was. Dat ik van een anonieme spermadonor ben. Ik weet nog goed dat ze zei dat ik erg gewenst was en dat ik dat nooit moest vergeten.”
Haar moeder had haar vader dan ook niet van te voren ingelicht dat ze dit nieuws ging brengen. “Ze wist zeker dat mijn vader het er niet mee eens zou zijn. Hij was heel erg gesloten. Ze stond er in feite ook alleen voor, maar ik kon dat toen niet verkroppen. Ik ben dezelfde avond nog weggegaan. Mijn vader was opeens niet mijn echte vader, mijn broer was opeens mijn half broer. Ik wist niet meer waar ik vandaan kwam! Ik had het gevoel dat ik er niet eens hoefde te zijn. Op dat moment vond ik mijn moeder een ‘über egoïstisch’ persoon. Ik begreep niet dat je een kind op die manier op de wereld wilt zetten. Ik heb er toch niet om gevraagd?”
Omdat de ouders van Kelly nog wel in hetzelfde dorp woonden, is ze die avond naar haar vader toe gefietst. Ze herinnert zich nog goed dat ze zag dat hij met de afwas bezig was terwijl ze haar fiets in de tuin gooide en snel naar binnen ging. “Ik kon alleen maar zeggen dat hij gewoon mijn vader was en klaar!” Haar vader vroeg zich af waar het allemaal vandaan kwam en schrok er heel erg van toen hij hoorde dat Kelly alles had gehoord. “Mijn vader was ontzettend boos en teleurgesteld. Ook wel verdrietig. Hij vroeg zich af wat hij ermee aan moest. Een puberende dochter die nu zelf ook in de war was.. Nee, dat was echt niet leuk.” Kelly heeft die avond heel lang met haar vader gesproken. Haar moeder heeft ze twee jaar niet gezien.

Niemand wist dat Kelly van een spermadonor is. Familie niet en op school vertelde ze dit ook niet. Alleen een aantal goede vriendinnetjes waren op de hoogte. “De oom en tante aan de kant van mijn vader waren de enige die het wisten. Hele lieve mensen, maar ik kom niet uit een ‘praatfamilie’. De kant van mijn vader is katholiek en de familie van mijn moeder is Nederlands Hervormd. Als mensen er al van op de hoogte waren werd het doodgezwegen. Voor mijn gevoel kon ik bij niemand terecht met mijn verhaal.”

In 2003 is de vader van Kelly overleden. Na een lange periode waarin ze heel intens voor haar vader heeft gezorgd, is ze na zijn dood op een hele andere manier over dingen na gaan denken. “Ik heb geleerd om er op een andere manier naar te kijken. De band met mijn moeder is ook veranderd na zijn overlijden. Ze heeft me veel meer dingen kunnen vertellen. Ook hoe het van haar kant is geweest om mij te krijgen en hoe mijn ouders samen hebben geknokt om een kindje te kunnen krijgen.” Tegenwoordig staat Kelly veel meer voor open voor de verhalen van haar moeder. Ze hebben afgesproken om eerlijk te zijn over hun gevoel, maar bovenal ook het gevoel van de ander te respecteren.

De openheid van en naar haar moeder om te praten over haar verleden heeft er voor gezorgd dat Kelly nu durft toe te laten wat ze echt voelt. Zo is bij Kelly de nieuwsgierigheid naar eventuele bloedverwanten steeds meer gegroeid. “Ik heb niet van jongs af aan mee gekregen dat kinderen ook op een andere manier geboren kunnen worden. Toen ik dit hoorde besefte ik dat er ook in mijn leven een aantal puzzelstukjes ontbraken. Dat gevoel is altijd gebleven. In die tijd werd er in de supermarkt nog met cheques betaald. Er was toen een man die links schreef en hij had krullen. Was hij dan misschien mijn donor? Ook ik kreeg zulke fantasieën.” Zo besloot Kelly vorig jaar december om de stap te wagen en DNA af te staan bij de FIOM.

De FIOM heeft sinds 2010 een speciale DNA-databank voor KID kinderen en donoren. Met het opslaan van het DNA in het register bestaat er de kans dat er een match gevonden wordt. Dan wel tussen donor en donorkind en donorkinderen onderling.
Kelly is absoluut niet op zoek naar een vader. Zij begrijpt me als ik uitleg dat er voor mij een groot verschil zit tussen vader en papa. “Jij hebt niet ervaren hoe het is om een vader en een papa te hebben. Voor mijn gevoel had ik dit allebei. In de tijd dat ik niet bij mijn moeder woonde was mijn vader zelfs mijn ‘MaPa’. Hij was er met dingen voor school, kleding kopen, hij plakte een pleister op mijn knie als ik viel. Dat maakt voor mij een vader. De donor heeft niks gedaan. Die is ooit eens naar het ziekenhuis geweest, heeft zijn ‘kwakkie’ achtergelaten en daar ben ik uit ontstaan. Voor mij staat dat los van elkaar. Ik ben en kan ik niet op zoek naar een vader. Ik ben op zoek naar mijn donor.”

Kelly weet zeker dat ze de confrontatie aan zou kunnen met zowel haar donor als half broertjes en zusjes. Mocht het zo zijn dat er een match uit haar inschrijving bij de FIOM komt, dan zou ze deze graag willen ontmoeten. “Van de donor zou ik de reden willen weten dat hij gedoneerd heeft. En wat ik vooral fascinerend vind zijn de uiterlijke kenmerken, komen onze interesses overeen, hebben we dezelfde karaktereigenschappen. Het is niet mijn intentie om een levenslange band met ze op te bouwen.

“Het gevoel dat ik ooit een telefoontje van de FIOM kan krijgen dat ze verwanten gevonden hebben, dat vind ik spannend. Het voelt als een reis met een onbekende bestemming.” Aan de andere kant kan Kelly zich er volledig bij neerleggen als dit nooit gebeurt. Zij is niet van plan om dan alsnog op alle mogelijke manieren op zoek te gaan. “So be it. De wetenschap dat het kan, is voor mij genoeg.”

kelly bewerkt

 

 

Advertenties

5 thoughts on “Kelly zoekt bloedverwanten

  1. Alweer zo’ n bijzonder verhaal, hieruit blijkt toch dat men pas op latere leeftijd interesse in de donor krijgt, ik denk dat dat pas gaat spelen bij t ( willen) krijgen van eigen kinderen, denk je ook niet?

    • Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Sommige kinderen vragen zich al heel vroeg af wie hun vader is en of ze deze kunnen ontmoeten. Aan de andere kant ben ik er best zeker van dat ik deze behoefte nooit zal krijgen.

  2. Wauw! Wat een heftig leven op die manier. Zo zie je maar weer hoe fijn het is dat jouw mama het op deze manier gedaan heeft, vanaf het begin was jij gewoon alleen met haar.
    Leuk!

  3. Ik heb net je laatste 2 blogs gelezen en ik vind het zo bijzonder al deze verhalen! We krijgen steeds een completer beeld van KID door al deze verhalen van mensen die hier (in)direct mee te maken heeft. Zijn er ook verhalen waarbij het helemaal mis is gegaan? Bijv. familie die het niet heeft kunnen accepteren dat de dochter/zus koos voor een spermadonor etc.?
    Daarnaast doet ook wel wat met mij. Ik ben er niet veel mee bezig maar af en toe denk ik ook hier wel eens over na. Ik ben 28 (wat Monique toen was), ik ben single… Heb ik een kinderwens?! Wanneer weet je dat je zo graag een kind op de wereld wil zetten, ook al heb je geen partner? Als ik kinderen kan krijgen, is KID dan iets voor mij? Waarschijnlijk zou ik niet eens over KID hebben nagedacht als ik Monique niet had leren kennen!

    • Ik vind het ontzettend mooi dat je dit zegt. Ik begrijp je vragen. Zelf heb ik nog niemand ontmoet waarbij het mis is gegaan. Wel heb ik ooit een documentaire gezien (en ik weet verdorie niet meer hoe die heet) waarin veel kinderen vertelde dat zij boos op hun moeder zijn. Dat ze het inderdaad egoïstisch vinden. Eigenlijk was Kelly in het begin ook dacht. Misschien dat iemand anders zo’n verhaal kent?

      Er is natuurlijk niemand die voor jou kan bepalen of jij ten eerste kinderen wilt en ten tweede misschien wel via KID. Ik hoop wel dat ik d.m.v. mijn blog de openheid creëer om hier over na te denken en te praten. Ieder kind gaat er op een andere manier mee om, dat is mij wel duidelijk geworden. Als ik voor mezelf spreek kan ik alleen maar zeggen dat ik ontzettend veel respect heb voor mijn moeder!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s