“Voor mij geen KID”

Mijn gesprek met Kelly was bijzonder. Ik merk dat het heel anders is om met iemand te praten die ‘hetzelfde’ is. Ik voel me begrepen en ik heb het gevoel dat ik haar goed begrijp. Ik ben er heel stellig in dat iemand die beide ouders kent nooit volledig kan begrijpen hoe het wel of niet is om op te groeien zonder vader. Ook denk ik dat iemand niet precies weet hoe het voelt om wel of niet op zoek te willen gaan naar de vader of donor.

Het levensverhaal van Kelly en mij lijkt in vrijwel niets op elkaar. We zijn het over weinig dingen eens, omdat we op een hele andere manier zijn opgegroeid. Begrijpen doen we elkaar wel. Echter, er is een punt waar Kelly en ik beide dezelfde visie over hebben. Zelf zouden we vooralsnog allebei niet kiezen voor KID.

Ik leg haar uit dat ik absoluut geen enkele behoefte heb om mijn donor te ontmoeten. Ook heb ik er op geen enkele manier moeite mee gehad dat mijn vader anoniem is. Toch zou ik mijn eigen kind nooit met hetzelfde vraagteken willen laten leven. Dit betekent echter niet dat een kind per se iets hoeft te missen.
“Dat is ook wat ik destijds tegen mijn moeder heb gezegd” zegt Kelly, “dat het egoïstisch is. Je eigen wensen vervullen, maar mij wel opzadelen met een blinde vlek die niemand voor mij in kan vullen. Dit komt voornamelijk door de ervaring die ik zelf heb gehad. Ik vind het inderdaad onnodig om een kind op te zadelen met vragen. Die gaan ze zich gegarandeerd stellen.”. Het maakt het wel anders nu een donor niet meer anoniem is. Een kind heeft vanaf zijn of haar zestiende jaar de mogelijkheid om gegevens op te vragen van de donor. Zo worden onbeantwoorde vragen toch ingevuld.

Ik merk dat het moeilijk uit te leggen is wat ik precies bedoel. Het is namelijk geweldig dat KID bestaat. Dat het leven van alleenstaande vrouwen op deze manier verrijkt kan worden, is prachtig. Maar omdat ik weet hoe het is om een stukje van jezelf niet te kennen, zou ik het moeilijk vinden tegenover mijn eigen kind. Je weet nooit hoe een kind op zijn of haar situatie reageert. Het is goed mogelijk dat een kind, net als ik, de situatie prima vindt. Dat het kind geen behoefte heeft om op zoek te gaan naar de donor. Dat ik hierin niet de enige ben wordt ook duidelijk na het lezen van het verhaal van Krijn. Aan de andere kant bestaat er ook de mogelijkheid dat het kind deze behoeftes wel heeft. Ik denk niet dat ik deze verantwoording op me zou willen en kunnen nemen

Begrijp jij het gevoel dat Kelly en ik hebben?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s