Mijn mama en ik

Het bloggen voor school is bijna voorbij. Het waren bijzondere weken waarin ik vele mooie verhalen heb gehoord. Zoals je misschien wel hebt gemerkt is er een persoon die mij keer op keer bij heeft gestaan als ik op weg ging naar een interview of hier zelf bij aanwezig was. De persoon die ik bedoel is mijn moeder. Ik heb haar steeds opnieuw de vraag gesteld of ze ook bij het volgende interview weer aanwezig wilde zijn en of er dingen waren die ik volgens haar nog moest vertellen. Dit was voor mij redelijk vanzelfsprekend. Achteraf besef ik heel goed dat het voor haar ook niet makkelijk geweest moest zijn om zo intensief bezig te zijn met dit onderwerp. Dit persoonlijke stukje van ons gezin werd ‘zomaar’ openbaar. 

“Mam, ben je blij dat de drie blog weken bijna voorbij zijn?”
“Aan de ene kant wel ja. Weer een beetje rust en ruimte. Aan de andere kant vond ik het ook een hele bijzondere tijd. Ik zag dat jij er veel kracht en energie van kreeg. Je vond het leuk om te doen en ik heb het idee dat het voor jou ook wat vragen heeft beantwoord.”

“Vragen?”
“Ja, vooral wat anderen ervan vonden. Je vriendinnetje, je oom.. Ik denk dat zij wel wat antwoorden hebben gegeven op onbewuste vragen. “

“Denk je dat ik deze antwoorden anders niet had gekregen?”
“Ik weet niet of je er anders over begonnen was met die mensen. Je gaat niet zomaar even zitten en zeggen dat ze even naar je moeten luisteren, want jullie moeten het over KID hebben. Nee, dat zou nooit gebeurd zijn, omdat het zo normaal was.”

“Was ik mezelf dan tegengekomen?”
“Nou, ik denk niet dat je in een crisis was beland, zo ver had je het niet laten komen. Je bent sterk genoeg, maar dan was het misschien op een andere manier gegaan. Ik denk dat het dan wel een minder open en ongemakkelijkere sfeer was geweest. “

“Wat vond je ervan toen ik je over het blog onderwerp vertelde?”
“Ik was niet meteen razend enthousiast. Ga je nou niet een hele hoop dingen overhoop halen die je misschien helemaal niet wilt horen of weten? Wat als je iets te horen krijgt waar je niet blij van wordt? Dat dacht ik. Ik wist ook niet goed wat je precies wilde hoor. Ik was bang dat je de naam, Milou zoekt geen vader, misschien alleen maar gebruikte als excuus. Dat je uiteindelijk toch op zoek zou gaan. Ik denk dat ik daar bang voor was, omdat ik niet weet wat ik daarmee had gedaan. Ik kan je bij die zoektocht niet helpen en dan zou ik je alleen maar teleur stellen. Ja, ik was zelf eigenlijk heel erg bang voor wat het overhoop zou halen. Niet wetende dat het zo goed uit zou pakken. Toen het voor mij duidelijker werd wat je precies van plan was, werd ik ook enthousiaster.”

“Was je blij toen ik vroeg of je bij het eerste interview wilde zijn?”
“Ja, ook voor m’n eigen nieuwsgierigheid. Ik had haar zeventien jaar geleden natuurlijk gesproken. Ook vond ik het leuk om te horen hoe andere moeders het hebben ervaren.” 

“Wat heeft het bij jou losgemaakt?”
“Het besef dat ik het niet slecht gedaan heb in mijn eentje. De manier waarop jij hiermee bezig bent geweest, is het resultaat van hoe open ik altijd ben geweest. Ik heb nooit rare verhalen verteld. Daardoor ben je misschien wel zo’n stabiel mens geworden die dit soort dingen aan kan.”

“Was je bang voor een zoektocht?”
“Niet per se, maar ik denk dat je het niet zou doen. Natuurlijk kan ik niet zeggen dat het niet mag, maar ik sta er gewoon niet achter. Ik denk ook dat het bijna zinloos is en ik wil absoluut niet dat je teleurgesteld wordt.”

“Is je mening over een zoektocht veranderd door het blog?”
“Ik vind gewoon dat je dat niet zou moeten doen, maar ik kan je niet tegenhouden. Het is gewoon zo dat ik echt niet wil weten wie het is. Jij bent alleen van mij en als je een vader/donor zou vinden dan heb ik toch het gevoel dat ik je moet delen. Ik druk het misschien onhandig uit, sorry. Is jouw mening erover veranderd?”
“Nee, ik zou nog steeds niet op zoek willen. Denk je dat ik wel heb gevonden wat ik zocht?”
“Ja ik denk het wel, is dat zo?”
“Ja.” 

“Kun je uitleggen waarom je mij bedankte na het eerste interview?”
“We hebben het wel gehad over de manier hoe jij bent geboren, maar we hebben er nooit een diep gesprek over gehad. En dit was de eerste keer dat wij echt een gesprek hadden. Vond ik heel moedig van je. Jij bent degene die dit heeft bedacht. Je laat ermee zien dat je goed in het leven staat en dat je hier goed mee om kan gaan. Je stelde goede vragen. Kritisch en positief. Ik vind dat leuk om te merken. Jij hebt ook een aantal keer gezegd dat je vindt dat ik het goed heb gedaan. Qua opvoeding en openheid. Dat is wel een cadeautje.

“Nogmaals, ben je blij dat de drie blog weken bijna voorbij zijn?”
“OK, ik ben er nu eigenlijk wel even klaar mee, klinkt dat erg negatief? Zo bedoel ik het niet. Ons leven staat sinds december in het teken van KID. We hebben het ook wel heel erg vaak over sperma gehad. Ik kan het woord “sperma” even niet meer horen..”

“Bedankt mama, voor de afgelopen weken en voor je openheid.”
“Dat is lief. Ik vond het een mooie zoektocht.”

mama

Advertenties

8 thoughts on “Mijn mama en ik

  1. Mooi gesprek tussen moeder en dochter! En herkenbaar ook. Doordat jouw mam vanaf het begin zo open is geweest, is dit wellicht niet vaak onderwerp van gesprek geweest door de jaren. De gesprekken met mijn mam kwamen later, nu met alle ruimte en onvoorwaardelijk respect voor beide gevoelens. Dat ervaar ik persoonlijk als een grote rijkdom. Jouw blog-avontuur heeft daarbij voor jullie beiden ook best veel losgemaakt lees ik. Het benoemen en openbaar bespreekbaar maken van allerlei zaken met betrekking tot dit onderwerp is heel dapper. Lieve Milou, je bent een bijzonder en moedig mens. Dank je wel voor het delen! PS. Laat je me weten wat je cijfer is geworden? Groetjes, Kelly

    • Lieve Kelly,

      Bedankt voor je lieve reactie. Zoals mijn moeder al zei heeft het voor mij onbewuste vragen beantwoord. Ik vind het ontzettend knap dat jij wel op zoek wilt en ben ook razend benieuwd of daar iets uit komt. Wel ben ik er achter dat dit voor mij nog steeds niet hoeft. Wat ik met mijn moeder heb, die openheid inderdaad, dat is voldoende. Bedankt voor je verhaal en natuurlijk hou ik je op de hoogte! Liefs, Milou

  2. Dag Milou, je hebt gevraagd om kritische vragen/ opmerkingen… Mijn vraag, ik weet dat dat je moeder gelovig is (en jij ws ook) in welke mate heeft KI invloed op jouw ervaring met het geloof en de dogmatische ervaringen daarmee? Ik zelf ben Christelijk opgevoed maar niet praktiserend maar kan mij voorstellen dat het geloof je in twijfel brengt kortom hoe ga jij hier mee om?

    • Hoi Heidi,

      Mijn moeder is inderdaad gelovig. Ik niet. Ook gaan we allebei niet meer naar de kerk. Dit was al zo voordat ik hieraan begon en voordat ik het stuk over de tegenstanders schreef. Ik ben hier echter wel ontzettend van geschrokken. De manier waarop de kerk over KI praat vind ik kwalijk. De standpunten die zij innemen, hier ben ik het volledig mee oneens. Voor de duidelijkheid, dit heeft geen invloed gehad op mijn geloof, want ik geloof al een tijd niet meer.

      Ik druk het misschien onhandig uit, begrijp je wat ik bedoel?
      Groet,
      Milou

  3. Wat een prachtig verslag is het geworden, ik heb het met veel interess gelezen. Je moeder denk ik redelijk goed te kennen en ik weet dat ze haar taak jou op te voeden altijd heel serieus heeft opgepakt. Als alleenstaande moeder mis je vaak wel de respons van de andere ouder, wat de taak niet makkelijker maakt. Je kunt wel met anderen overleggen maar dat is toch anders. Je moeder heeft het goed gedaan en jij bent een leuke volwassene geworden die goed in het leven staat.
    Ben je na al deze gesprekken nu toch anders naar jezelf en naar je moeder gaan kijken? Als je iemand ontmoet die meer voor je betekent dan de doorsnee mens, vertel je dan al snel over je achtergrond of wacht je daar mee, het lijkt me een moeilijke keuze om dat tijdstip te kiezen. Hoe ga jij daar mee om ?

  4. Aaaaaaaaaw wat heb jij een goede band met je moeder. ik heb je blog gevolg. ik werd er nieuwsgierig naar en ik vond het mooi hoe je het schreef. bedankt dat je jouw ervaring met ons deelde. Groetjes Winnie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s