Mijn mama en ik

Het bloggen voor school is bijna voorbij. Het waren bijzondere weken waarin ik vele mooie verhalen heb gehoord. Zoals je misschien wel hebt gemerkt is er een persoon die mij keer op keer bij heeft gestaan als ik op weg ging naar een interview of hier zelf bij aanwezig was. De persoon die ik bedoel is mijn moeder. Ik heb haar steeds opnieuw de vraag gesteld of ze ook bij het volgende interview weer aanwezig wilde zijn en of er dingen waren die ik volgens haar nog moest vertellen. Dit was voor mij redelijk vanzelfsprekend. Achteraf besef ik heel goed dat het voor haar ook niet makkelijk geweest moest zijn om zo intensief bezig te zijn met dit onderwerp. Dit persoonlijke stukje van ons gezin werd ‘zomaar’ openbaar.  Lees verder

“Voor mij geen KID”

Mijn gesprek met Kelly was bijzonder. Ik merk dat het heel anders is om met iemand te praten die ‘hetzelfde’ is. Ik voel me begrepen en ik heb het gevoel dat ik haar goed begrijp. Ik ben er heel stellig in dat iemand die beide ouders kent nooit volledig kan begrijpen hoe het wel of niet is om op te groeien zonder vader. Ook denk ik dat iemand niet precies weet hoe het voelt om wel of niet op zoek te willen gaan naar de vader of donor.

Het levensverhaal van Kelly en mij lijkt in vrijwel niets op elkaar. We zijn het over weinig dingen eens, omdat we op een hele andere manier zijn opgegroeid. Begrijpen doen we elkaar wel. Echter, er is een punt waar Kelly en ik beide dezelfde visie over hebben. Zelf zouden we vooralsnog allebei niet kiezen voor KID.

Lees verder

Geen vader, maar wel iemand die mij weggeeft

Het is 30 december als er een grote eet afspraak met de familie op de planning staat. Een goede mogelijkheid om mijn oom te interviewen. Dat is wat ik wil. Mijn oom interviewen en hem vragen hoe hij het vindt dat ik hem als vaderfiguur zie. Theo is 53 jaar en samen met Martha. Zij zijn ouders van de twintig jarige Tom.

Het is net kerstmis geweest en oudjaar komt eraan. De sfeer is goed en iedereen is ontspannen. Ondanks alles ben ik best gespannen. Mijn oom is geen prater en over persoonlijke dingen hebben we het zelden. Mijn moeder vraagt mij of het niet slim is als ik even apart ga zitten met mijn oom voordat we gaan eten. Natuurlijk, dan heb ik het maar gehad, maar ik ben er nog niet klaar voor. Ook na de eerste gang van ons vier-gangen diner verzin ik een excuus om nog niet te hoeven interviewen. “Het gaat vast snel voordat de volgende gang komt en heb je een pen? Dan kan ik nog even iets opschrijven.”
De volgende gang komt pas een half uur later en ik heb niets meer opgeschreven. Dan vraagt mijn oom of wij nog even moeten kletsen. Geen weg meer terug. “Laten we even in het kantoortje gaan zitten, daar is het rustig.”  Lees verder

“Dat je moeder alleen was, dat vond ik nog gekker dan het feit dat jij geen vader had”

Esther is negentien jaar. Na eerst met elkaar te hebben gespeeld in de kerk, waar onze moeders op een koor zaten, kwamen wij op dezelfde basisschool terecht. Op alle foto’s die wij van die tijd hebben zitten, staan of lopen we naast elkaar. Over alles konden wij het hebben en nog steeds delen we alles. Echter, er is een ding waar we nooit over gesproken hebben. Mijn vader.  Lees verder

Milou op de basisschool

Als kleine Milou heb ik nooit het gevoel gehad dat ik ‘anders’ was zonder vader. Ik heb zelfs het gevoel dat sommige klasgenoten hier niet van op de hoogte waren. Juist omdat ik er zelf niet moeilijk over deed. Om erachter te komen of dit echt zo was, ga ik in gesprek met een juffrouw van mijn basisschool. In groep 5, 7 en 8 was Mickey mijn lerares.  Lees verder